روان درمانی اگزیستانسیال

روان درمانی اگزیستانسیال
یا لطیف
شب بود و شیخ بر تاقچه احساس خود لمیده بود و به اندرون خویش خزیده و سر به گریبان در افکار خویش بودکه فردی هراسان درحجره شیخ را بکوفت و سراسیمه وارد بشد. چون به اندرون آمد شاعر شیرین سخن سعدی شیرازی بود و تا از راه برسید و داد سخن در داد که یا شیخ "دل دوستان آزردن، مراد دشمنان برآوردن است" مرا عجب است ازانجام این کار آن هم توسط تو که هم کیش منی.
شیخ که غافلگیر بشده بود از جای بجست و بر زانوی ادب بنشت و با چشمانی از حدقه بیرون آمده به سعدی در نگریست و چون توان برابری در سخن را در خویش ندید به لهجه خود سخن همی راند که ای ووی چِتِه بووی جونی؟ چرا ایی وقت شو یهو میای رو سر آدم؟ سعدی از خشم پای به زمین بکوبید و بگفت "دوستی را که به عمری فرا چنگ آرند، نشاید که به یک دم بیازارند" شیخ که اوضاع را قمر در عقرب بدید بگفت ووی وی قیومت تو سرت بگیرن دهن وا کن ببینم چته خو؟ سعدی که از عصبانیت رویش به سرخی گراییده بود بگفت "هر که سخن نسنجد، از جوابش برنجد" یا شیخ تو را در این مقام روا نبود که به سرای من درآیی و دوست خویش را برنجانی و خنده همی کنی از برای گفتن خزئبلات خویش. سعدی با ناراحتی سکوت اختیار کرد.
شیخ دستی به محاسن بکشید. در مغز خود کاوید. چیزی نیافت. پس خنده ای بکرد و بگفت: ناموسن یادوم نمیاد در مورد کدوم شوخیم حرف میزنی؟ سعدی که از عصبانیت به لرزه در افتاده بود بگفت "عالم ناپرهیزکار، کور مشعلهدار است" شیخ عصبی بشد بگفت: میگی چته یا بیام ببافمت؟ سعدی پا پس کشید و بگفت چندین روز قبل که با جمیع مریدان بستنی خوران به دیدارم بیامدی و بر سر مزارم بنشستی را به یاد بیاور.
شیخ دستی به زیر دستار برد و سرش را بخاراند و بگفت خب کاکو بستنی رو یادومه ولی راس حسینی بوگو ببینم چه کِردم خودوم خبر ندارم؟ سعدی لب وربچید و بگفت مریدی شوریده حال به سویت بیامد و سوالی بپرسید که یا شیخ برایمان از عیال و فرزندان سعدی بگو تو نیز در حالی که می خندیدی دستانت را بگشودی و به دو طریف یمین و یسارت؛ اشارت بکردی و بگفتی سعدی را دو زن در خدمت بود یکی را خوش اخلاق و دیگری را بدجنس و بد اخلاق از هر دو فرزندان بسیاری دیده به جهان گشوده خانه هایی که در یمین آرامگاه هستند از فرزندان و نوادگان زن خوش خلق و خانه های مستقر در یسار از نوادگان زن بد اخلاق وی است. آیا این سخنِ به جایی بود،که روا داشتی؟
شیخ چون به یاد بیاورد که چه گفته و چه کرده لب به دندان گزید و بگفت: دو دقه بشین بگم برات چایی دیشلمه با نبات بیارن بخور خلقت وا بشه. من ای حرفا رو بری مزاح گفتم دور هم بگیم و بخندیم. والو تویی اوضاع گرونی و سختی و فشار اگه نگیم و نخندیم پیاز می شیم و می گندیم. سعدی که هنوز از گرفتن قیافه عبوس خود کوتاه نیامده بود زیر زیرکی خنده همی کرد و بگفت یا شیخ من نیز مخالف خنده نیستم چرا که بارها در این مورد سخن ها نگاشته ام ولی مرا چه سود که از سویی دیگر "قدر عافیت کسی داند، که به مصیبتی گرفتار آید" و سپس افتان و نالان به سمت شیخ خزید و با حال زار به روی بالشتی کنار شیخ لمید.
شیخ دلش به رحم آمد و در مقام دلجویی از سعدی درآمد و بگفت: ها کاکو به قول خودت "دنیا نیرزد به آنکه پریشان کنی دلی" منو ببخش اگه رنجوندمت حالو بگو ببینم چت شده که مث مرغ سرکنده خودتون به در دیوار میزنی؟ سعدی که نرم شده بود بگفت چه گویمت یا شیخ! که اوضاع خانوادگی ام با سخنانت به هم بریخته "ده درویش در گلیمی بخسبند و دو پادشاه در اقلیمی نگنجند" زنان به دعوی با یک دیگر برخاسته و مرا از خانه بیرون بکرده اند. "هر کس را که زَر در ترازوست، زور در بازوست" مرا نه زر در ترازوست و نه زور در بازو. تمام کتابهایم در انبار انتشاراتی ها بمانده و چک هایم هر دمی برگشت بخورده اند.چشمه های شعریم بخشکیده. زنانم عرصه زندگانی ام را تنگ بکرده اند. چه گویمت که از طرفی نیز همی دانم که "خشم بیش از حد گرفتن، وحشت آرد و لطف بی دقت، هیبت ببرد" شیخ مستاصل و درمانده همی شدو در مقام تلطیف فضا برآمد و بگفت: کاکو سخت نگیر زندگی صد سال اولش سخته، آخرش زنها با هم آشتی می کنن. از قدیما هم می گفتن لباس دوتا جاری توی یه بقچه نمیره ولی لباس دوتا هوو توی یه بقچه پیچیده میشه و سپس خنده ای سبک سرانه سر بداد. سعدی در حالی که استکان چایی در دستانش بود بگفت خوب گفتم که"خانه دوستان بروب و درِ دشمنان مکوب" در آن روز کزایی تا برای مریدان بگفتی که به خاطر بداخلاقی زن اول، ناچارا به سوی ازدواج دویم برفته ام؛ بانوی نخست به علت تهمت بداخلاق بودن و بانوی دویم به علت عشق و ازدواج اجباری به محوطه آرامگاه یورش آورده و مرا از خواب ناز بیدار نموده و با ابزارهای مطبخ چنان مرا نوازش بداده که گلستان و بوستان ازجلوی چشمان خویش بدیدم که بیت بیت سروده و نثر به نثر نوشته همی می شدند. شیخ نصف استکان چای را به یک نفس هورت بکشید و دستی برشانه سعدی گذاشت و بگفت: سی کو کاکو! سرتو بیار جلو تا تو گوشت یی چی بگم ...
راویان شیرین سخن در این مرحله هر چه گوش ها را تیز بکردند از برای شنفتن، کمتر به مراد خویش رسیدند. به جز جمله "مشک آن است که خود ببوید، نه آنکه عطار بگوید" که شیخ از کتاب سعدی برگرفته بود و به خورد خودش همی داد.
سعدی را از این سخن پچ پچ گویان، خوش آمد و چون درمان درد را جسته بود دمی برخاست که هرچه زودتر مکان را ترک گفته و توصیه شیخ را سرلوحه کارخویش قرار دهد و زندگانی را از سر گیرد که شیخ پاچه اش را بگرفت و بگفت: به قول خودمون یی شو که هزار شو نمیشه و به قول خودت اگه شب ها همه قدر بود شب قدر بی قدر بود. بیشین تازه گفتم مریدا آبو آتش قلیون رو تازه کنن کجو میخوای بری ایی وخت شو!؟ سرعلی پیشمون بومون
***
سحرگاهان که شیخ با اصابت گوشت کوب به سرش از خواب برخاست، بانوی پر هیبتی بالای سرخویش بدید که فریاد دمی برآورده بود که: به به چشو چارو روشن حالا توی خواب، به سعدی هم درس زن داری یاد میدی هااا ... با مرد های دوزنه نشست و برخاست داری هااا؟ به قول فردوسی چنان چنانت بکوبم به گرز گران، که پولاد کوبند آهنگران.

و تو ای خواننده این رابدان که "هر که با بدان نشیند، اگر طبیعت ایشان را هم نگیرد، به طریقت ایشان متهم گردد"

پی نوشت:
_گویا همه آنچه را که ما پچ پچ بین شیخ و سعدی همی خواندیدم و دانستیم، همسر شیخ در بیداری بشنیده بود.
_خاله زنک های همسایه خبر آورده اند که پس از آن خواب کزایی؛ حال شیخ چون است.
_ روزنامه گاردين 50 کتاب برتر تاریخ دنیا را معرفی کرد که در این بین بوستان سعدی و مثنوی مولوی در رتبه 13 و 14 قرار دارند. الان باید گفت اشعار سعدی و مولانا رو نخونید از بقیه جهان عقب می مونید. خود دانید :)
من آنچه شرط بلاغست با تو میگویم
تو خواه از سخنم پند گیر و خواه ملال

یا علی