تنهایی

دیگر شده بود تمام امید و تکیه گاه اش خصوصاً که این سالهای آخر روزی نبود کهتنهایی جایی رفته باشد؛همیشه در کنارش بود و حالا مثل هر روز، امروز صبح با هم به پارک آم

نود هشتیا
نود هشتیا
خانه آرشیو مطالب خوراک تماس با ما