حریم

در بسته نمی شد. هر چه تلاش کردم بسته نشد که نشد. دیگر خسته شده بودم. در سکوت مطلق بودم که ناگهان صدایی سوت کشیدن گوش هایم را متوقف کرد:
_چرا میخواهی مرا ببندی؟
_خوب معلوم است برای امنیت اموالم.
_نعمت عقل ازرشمند تر است یا ثروت خانه؟
کمی تامل کردم:
_فکر می کنم عقل
حرفی زد. بی حرکت ایستاده بودم.
_افسوس! درب خانه هایتان را همیشه برای حفاظت از اموالتان می بندید اما غافلید از اینکه درب عقلتان همیشه به روی هر جهل و نادانی فراخ است.