رابطه شجاعت میخواهد...
زندگی در یک رابطه مشترک انسانی شجاعت میخواهد،تمام دلسوزی یا به معنای واژه کلمه ؛تمام پرستاری یک قلب مهربان را میطلبد،سالها وقرنهاست بشر تنهاست،چه آنهایی که خودشان تنهایی را برگزیدند به معنای نبود شخص دیگر،چه آنهایی که بهشان تحمیل شد وچه آنانی که درجمع همچنان تنهایند،تا کنون شاید برایت نگفتم؛زمانی که قلبت شروع به تنگ شدن میکند زمانی که احساس تنهایی را با تمام وجودت حس میکنی،زمانی که قلبت خیلی پژمرده میشود،دردش را کاملا با تمام سلولهای جانت حس میکنی وتمام ادوات دنیا برای حجم سرخ کوچکت به یکباره دسیسه میکنند وهرچیزی ترا به گریه وا میدارد،آه از آن زمانی که اشکت خشک شود،آه.. درست در این زمان است که دیگر قلبت را بگوشه ای زندانی میکنی ودم سردت را نثار هوای تلخ اطرافت میکنی،ای کاش هیچکس تجربه اش نکند...
اینکه همیشه اجازه دادم دلم بشکند گناهکارم،میدانم...
باید قوی بود،همیشه باید قوی ماند،...
از چشمانم نگفتم ؛آنزمان که کم سو شدندازتداوم اشکهای پی در پی،سوزش قلبی به ناگه از دلشکستگی ای که بدان وارد شده ،به شاهراه مجرای اشک چشمانم نفوذ میکند،وبا لرزشی در تنم یک قطره از عصاره وجودم به بیرون میخزد،در تنهایی میگریی و سبک میشوی،وبعد شروع میکنی به تحلیل اطرافت ،تمام این گول زدنها برای آرام کردن قلبی است که صبحی نزدیک را بتواند دوباره بطپد و زندگی کند،زنده باشی قلبم،همیشه در جناق سینه ام سرخ طپیدن را وسعت ببخش،با اعماق مهربانیت نشان بده،و ببخش وآرام باش،تو بخوبی آگاهی از تمامی لحظات کوتاهی که طی میشود وچیزی جز خاطره نمیماند،قلبم زنده بمان تا مهربان باشی.
ساعت 3:20جمعه19خرداد