درمان مبتنی بر غنیxadسازی ارتباط: بهبودی از طریق همدلی عمیق و گفتگوی صمیمانه

درمان غنیسازی ارتباط (RE) توسط برنارد گارنی، جی آر، در سال ۱۹۶۲، بوجود آمد. در آن زمان، او و همسرش لوئیس به صورت مشترک در حوزهxadی بازی درمانی کودکان فعالیت میxadکردند، که متأثر از کتاب بازی درمانی (۱۹۴۷) ویرجینیا اکسلاین بود، و خود بر پایه نظریهxadی مراجع - محوری کارل راجرز قرار داشت. در طول دهه ۱۹۵۰ و اوایل دههxadی بعد گارنی و همسرش در جهت بسط چارچوب و اصول مدل بازی درمانی کودکان منتسب به اکسلاین در جهتی نوین کار کردند، و آن را درمان رابطه خانوادگی نامیدند. اصل هدایتکننده گارنیxadها در ایجاد درمان رابطه خانوادگی این عقیده بود که بهتر است در طولانی مدت به جای یک متخصص سلامت روان، یکی از اعضای خانواده بهعنوان واسطه، فرایند درمانی را اجرا کند (گارنی، ۱۹۶۶؛ گارنی، گارنی و اندرونیکو، ۱۹۶۶). آنها در نهایت استدلال کردند که روابط کودکان با درمانگران موقتی است، در حالی که روابط آنان با والدین خود دائمی است. این مسئله با این ایده همراه شد که شاید بهتر باشد درمانگر به والدین آموزش دهد چگونه با فرزندان خود جلسات بازی درمانی را ترتیب دهد، تا اینکه خود درمانگر اینxadکار را انجام دهد. گارنیxadها سپس به طراحی یک روش آموزشی پرداختند تا بواسطهxadی آن اصول اساسی و تکنیکxadهای شیوهxadی بازی درمانی کودکان را به والدین آموزش دهند و به اینxadصورت والدین به نمایندگان اصلی فرایندی تبدیل شوند که طی آن، درمان کودکان و در حوزهی وسیع تر، درمان خانواده صورت میxadگیرد. درمان غنیسازی ارتباط محصول ارتباط درمانی بود و در امتداد آن پدید آمد. همانطور که گارنیxadها به آموزش مدل ارتباط درمانی به والدین مشغول بودند، برنارد گارنی از خود میxadپرسید چگونه امکان دارد اصول بنیادی مدل راگریان را، که اساس شیوهxadxadی ارتباط درمانی بود، گرفت و با هدف ارتقاء رابطهxadی زوجی/زناشویی به رابطه میان والدین اعمال کرد.