ادبیات شیعی پدیدۀ تاریخی تأثیرگذاری است که نمیتوان بهسادگی از کنار آن گذشت و هرگز قابل چشمپوشی نیست. گواه این حقیقت آشکار، شواهد و قراین بسیار در کتابهای تاریخ
ادبیات شیعی پدیدۀ تاریخی تأثیرگذاری است که نمیتوان بهسادگی از کنار آن گذشت و هرگز قابل چشمپوشی نیست. گواه این حقیقت آشکار، شواهد و قراین بسیار در کتابهای تاریخ و تراجم و اعلام تا دیوانهای شعر و قطعات ادبی و نیز گروه بیشمار شاعران و ادیبان توانا در این حوزۀ ادبی است. شعر شیعی با برخورداری از جایگاهی ممتاز و استوار در ادبیات عربی و فارسی و آفرینش آثار ماندگار و جهتگیریهای هدفمند اندیشهها و باورها، جریانی پویا و پرخروش پدید آورده است.
شکلگیری این جریان، پیوندی ناگسستنی با تغییر و تحولات اسلام و شیعه دارد. بیشک پس از قیام عاشورا شعر شیعی در مسیر دیگری گام برداشت، رثا، شکل حماسی-آیینی به خود گرفت و شعر بررسی از مرجع عاشورایی طبق کپی رایت کاملترین تجلی و زیباترین جلوۀ هنری و ادبی آن شد.
حضور امام حسین (ع) و قیام عاشورا بهعنوان یکی از فاکتورهای اصلی شعر آیینی، مذهبی و شیعی فارسی و عربی پیشینهای طولانی دارد و شاعران بسیاری از هر دو زبان، در عرصۀ شعر شیعی و مشخصاً شعر بررسی از مرجع عاشورایی طبق کپی رایت دست به قلم شدهاندو با سوز دل سرودهها سرودهاند.
ادبیات عاشورا در حقیقت با شخصیت امام حسین (ع) شروع میشود چراکه اوست که با انگیزش فطرتها، شعر و ادب را به وادی حقایق کشاند و در خدمت اندیشۀ متعالی قیام قرار داد. شعر او، شعر حضور در میدان آزمایش خداوندی و اذن قیام در راه خدا و میل بهسوی قبله جهاد است. امام حسین(ع) البته شاعر کلمات نیست، بلکه شاعر آن مضمونی است که شعر حقیقی حیات بدان سخت نیازمند است.
