پرتره - کتاب صوتی

نیکلای واسیلیویچ گوگول (۱۸۵۲-۱۸۰۹) در خانوادهای از طبقه متوسط و علاقمند به ادبیات اوکراین متولد شد. تحصیلات متوسطه خویش را در شهر نژین به پایان رساند. در سال ۱۸۲۹ با نام مستعار «و. آلوف» منظومهای رمانتیک به نام «هانس کوچلگارتن» منتشر کرد، اما این منظومه توفیق چندانی نیافت و حتی از سوی افراد اهل مطالعه و منتقدان نیز مورد استهزا قرار گرفت. در سال ۱۸۳۱ اولین بخش از مجموعه داستانهای «شامگاهان در مزرعهای در دیکانکا» به چاپ رسید. این کتاب, برای گوگول موفقیتی باور نکردنی به همراه آورد. محتوای غنی و بومی، شیوایی سخن و رویدادهای تخیلی و جالب از ویژگی کارهای گوگول از جمله کتاب, « پرتره,» میباشد. آثار وی تحت تاثیر رمانتیسیم بوده و در این حال اصول واقعگرایانه را هم شامل میشود. کتاب, « پرتره,» داستان جوان جویای نامی است که بعد از برخورد با پرتره,ای عجیب زندگیاش دستخوش تغییرات زیادی میشود. پرتره, میتواند درون سرکش هر یک از انسانها باشدکه تا به حال فرصت مواجهه و دیدار با آن را نداشتهاند. این که انسان تا چه اندازه بر درون خود مسلط بوده و برعکس. مهمترین عنصر پرتره, چشمها میباشند. نه صرفا چشمهای فیزیکی بلکه نویسنده از این طریق ما را دعوت میکند به چگونه دیدن و انتخاب این چگونگی در زندگی ما میتواند سر نوشت ساز باشد. بخشی از کتاب,: «او به چشمان مدل خویش توجه بسیار کرد. آنچنان نیرویی در این چشمان نهفته بود که او امیدوار نبود بتواند همه آن را به بوم منتقل سازد، اما تصمیم داشت به هر قیمتی که هست برای درک سر درونیشان به تک تک خصوصیات و حالتهای آنها دست یابد.» گوگول به خصایل انسانی و تعالی روح بسیار توجه نشان داده و در داستانهایش به ویژه پرتره, سعی دارد درونیات انسانی را برای ما بازگو کند. در قسمتی از کتاب, آمده: «خالق و هنرمند به همان اندازه که حضورشان در امور مهم دیده میشود، در رویدادهای بیاهمیت نیز نقش دارند. در آثار آنها هیچ چیز پست و خواری دیده نمیشود، زیرا اندیشهی فریبندهی خالق به گونهای نامحسوس در آن نفوذ میکند و هر آنچه که بیاهمیت است هنگامی که روح پاک هنرمند به آن دمیده میشود، بازتابی با ارزش و والا خواهد یافت. هنر برای انسان نشانهای از روح خدایی و بهشت آسمانی است و تنها به همین خاطر است که موجب ترقی و تعالی هر پدیده میگردد. برای انسانی که با جامهای پاکیزه از منزل خارج میشود، تنها پاشیده شدن لکهای گل از کالسکهای در حال عبور کافی است که همه را به گرد وی جمع گرداند. مردم او را به یکدیگر نشان میدهند و درباره ظاهر کثیف وی به بحث میپردازند. اما همین اشخاص به تودهای از لکههای کثیف بر روی جامهای عادی و روزمره رهگذران دیگر به هیچ وجه توجهی نمیکنند. زیرا لکهها بر روی جامهای معمولی هیچ جلوهای ندارد.» پرتره به نوعی آن روی دیگر انسانی است.