پیرمردها عاشق نمی شوند

پیرمردها عاشق نمی شوند
دکمه شماره 4 آسانسور را میزنم. همین طور که آسانسور مرا بالا میکشد به این فکر میکنم که شکل مطب دکتر چگونه خواهد بود؟ بعد میگویم چرا احمق شده ای؟ مثل همه مطبهای دکترهای دیگر. بعد باز سوال احمقانه دیگری طرح میکنم. یعنی مریضهای یک دکتر روانپزشک هم مثل همه مریضهای مطبهای دیگر است؟ جوابی ندارم. فکر میکنم یک سری دختر و پسر جوان نشسته اند و خیره شده اند به نقطه ای و منتظر نوبتشان هستند. از بیخ همه شان عاشق, هستند. مگر بجز درد عاشقی درد دیگری هم هست؟ مگر یک مشت دختر و پسر جوان درد دیگری هم می توانند داشته باشند. آخر مگر یک دکتر روانپزشک چیز دیگری جز عاشقی را هم می تواند درمان کند؟ آسانسور می ایستد. فکرهایم متوقف می شود. در آسانسور را باز می کنم و می روم داخل مطب. یک راهروی مستطیلی شکل که در یک طرف، منشی با یک میز غیر عادی اش نشسته است و پسرش که دارد کنارش با موبایلش بازی می کند. در طرف دیگر صندلی هایی که یک مشت پیر زن و پیرمرد نشسته است. یعنی چه؟ یعنی اینها هم عاشق شده اند؟ برایشان دیر نیست؟ یاد کارکتر فیلمی که چند روز پیش می دیدم، افتادم. میگفت عشق که سن و سال ندارد. پس این طور است واقعا.
ولی چرا خبری از دختر و پسرهای جوان خیره به یک نقطه نیست؟ زمانه عوض شده؟
به طرف منشی می روم نوبت میگیرم و مینشینم روی یک صندلی کمی دورتر از پیرزن ها و پیرمردها,.
کمی آن طرفتر یک پیرزن با یک پیرزن حرف میزند.
معلوم است مریض ثابت این پزشک هستند. پیرزن اولی میگوید بی تاب بودم گریه می کردم. سرم گیج میرفت. دکتر چند قرص نوشت. حالا دیگر دارد کم میکند قرص هایم را. بهتر شده ام.
آن یکی می گوید من گاهی یک جایم بی حس میشود. دکتر میگوید باید تحرک بیشتری داشته باشم.
هیچ کدام از عشق چیزی نمی گویند. مگر می شود؟ نمی دانم شاید هم اینها علایم عاشق شدن است. گریه کردن، بی تاب بودن و سرگیجه. من هم گریه ام میگیرد. گاهی بی تاب می شوم. گاهی هم سرگیجه می آید سراغم از بس نخوابیده ام.
صدای باز شدن آسانسور می آید. یک زوج جوان می آیند داخل مطب و میروند سمت منشی. صدای تلفن منشی یک ریز زنگ میزند. هنوز دکتر نیامده است و منشی یک ریز نوبت می دهد. خانم صوفیانی ساعت 7 و ده دقیقه بیا. آقای میانجی شما ساعت 7 و 20 دقیقه اینجا باش. آقای مهرورز ساعا 7 و 30 نوبت شماست.... مگر میشود؟ برای هر کدام ده دقیقه؟ مگر سرماخوردگی است. توی ده دقیقه مگر میشود شرح عاشق شدن را داد؟ وای صدای تلفن یک ریز دارد دیوانه ام می کند.
دختر جوان می آید می نشیند بین من و پیرزنی که سمت چپم نشسته است و پسر جوان می رود سمت آن میز غیرعادی منشی. پسر تازه وارد سعی می کند بین تلفتهای منشی سر نوبت با او چانه بزند. پیرزن به دختر جوان لخند میزند و می خواهد بداند برای چه آمده اند؟ شرط می بندم اینها اتفاقی باهم امده اند. نمی شود که زن و شوهر باشند. اگر زن و شوهر باشند که دیگر نباید مشکل عاشق شدن داشته باشند. اصلا به این دو نفر نمی آید هیچ مشکلی داشته باشند. نه گریه کردن نه سرگیجه نه بی تابی. هر دو همه اش لبخند می زنند و سرزنده اند. پسر دارد تلاش می کند با لاس زدن با خانم منشی نوبتش را جلو بیندازد. منشی می گوید نمی شود که حق این پیرمرد پیرزنها را گرفت.
دختر با لبخند خاصی رو به پیرزن می گوید هیچی یه کم مشکل داریم. با هم نمی سازیم.
دیگر داشتم شک میکردم که آیا درست آمده ام.؟
یک ساعتی نشستم و به یک نقطه خیره شدم. حس گریه و بی تابی را به هر روی از سر گذراندم. بعد فکر کردم حالم خوب است. منشی اسمم را صدا زد. دوباره صدا زد. ولی فکر کردم مشکلم با رفتن به داخل اتاق حل نمی شود. من انگار شبیه اینها نیستم. بعد تصمیم گرفتم همانجا بنشینم. شاید بیشتر کارساز باشد.
هنوزم که هنوز است حس گریه و بیتابی که می آید سراغم میروم توی مطب می نشینم و به یک نقطه خیره می شوم و حالم که خوب شد بر میگردم. ولی می دانم این پیرزن، پیرمردها هم باید عاشق باشند والا آدم سالم که نمی آید پیش روانپزشک.

#محمد_اکبری

***********
پس از مدتها دوری از اینجا یک داستان برایتان آوردم. البته خیلی از دوستان قدیمی نیستند. ولی امیدوارم باز بتوان حسهای قدیمی را تجربه کرد. این را می توانم اذعان کنم که فضای نقد و گفت و گوی آن روزها خیلی منحصر بفرد بود و هیچ جایی تکرار نشد. نه در تلگرام و نه در جمع های حضوری...

در مورد داستان هم بگویم که مانند گذشته دنبال تجربه های جدید هستم و معتقدم لزوما هر اثری قرار نیست بهتر از آثار قبلی باشد. پس این را برای شروع داشته باشید. ممنونم