کتاب انسانم آرزوست

صدای لطیف: به من چه... به من چه... به من چه! [اسباب و اثاثیه مانند رخت و لباس و کفش و... با سروصدا به داخل صحنه پرتاب میشود. پشتسر آن، پیرزنی عصازنان وارد میشود و آنها را جمع میکند.] پیرزن: چرا همچین میکنی، نامسلمون! گفتم که مهلت بده تا از یکی بگیرم بهت بدم. آخه کجا برم تو این سیاه زمستون؟ [لطیف، زن صاحبخانه، یک چراغ خوراکپزی را میآورد و وسط صحنه میگذارد.] لطیف: به من چه! این هم چراغ خوراکپزیات، بگیر لازمت میشه... بعد هی بگو لطیف آدم بدیه. پیرزن: پس بقیۀ اثاثم چی میشه؟ لطیف: هروقت کرایۀ عقبافتادهات رو آوردی، میتونی باقی وسیلههات رو ببری. [لطیف بیرون میرود و برمیگردد.