خانوادههایی هست که سر ساعت نُهِ شب مردشان خودش را به مشروب میسپرد و زنشان به اتو زدن لباسها، بیخبر از سرنوشت بچهها که در ایوان بازی میکنند و ادای زخمی شدن درمیآ
خانوادههایی هست که سر ساعت نُهِ شب مردشان خودش را به مشروب میسپرد و زنشان به اتو زدن لباسها، بیخبر از سرنوشت بچهها که در ایوان بازی میکنند و ادای زخمی شدن درمیآورند، یا در تاریکی اتاقشان سر میکنند، یا در دستشویی با صابون حباب میسازند. خانوادههایی هم هست که حین گفتوگوهای جدی در اتاقنشیمن گذشتن شب را نظاره میکنند. همینطور خانوادههایی که در این ساعت شب به یاد مُردگانشاناند و هالهای از درد چهرهشان را در برگرفته است. نه کسی بازی میکند و نه کسی حرفی میزند: بزرگترها نامههایی را بازنویسی میکنند که هیچکس نخواهد خواندشان و بچهها سؤالهایی میکنند که هیچکس پاسخشان نخواهد داد.
