کتاب دختر خاموش

مدتی میشد که میدوید. هم در دنیای حقیقی و هم دنیای ساختگی خودش. کورکورانه به پیش میرفت. اکنون حقیقتاً بهیاد نمیآورد که از چه میگریزد، و حتی نمیتوانست تشخیص دهد که کجاست. جایی که بود مانند مکانی یا اتاقی نبود، بیشتر شبیه... گونهای احساس بود، شاید. او نمیدانست. اما آنجا بود و آنجا خالی بود و او بیحرکت. او خالی بود و آن مکان بیحرکت و ساکن. ساکت. مهمترین چیزی که حس میکرد همین بود. تا وقتی سکوت حکمفرما بود، او در امان بود. در مکانی که مکان نبود، بدون وجود هیچ نوری روشن بود. جایی که هیچ رنگی او را به یاد رنگهای دنیای بیرون نمیانداخت. همهچیز، درعین باز بودن، به رویش بسته بود. بهجز احساس امنیت. که به سکوت بستگی داشت و با شکستنش ناپدید میشد. او از درون آن را حس میکرد. کلمهها، دیگر بهکار نمیآمدند. کلمهها، دیوارهایی را که او قادر به دیدنش نبود، فرومیریخت و دوباره همهچیز را واقعی میکرد، چیزهای وحشتناکی که آن بیرون انتظارش را میکشید. صدای شلیک گلوله، صدای جیغ و فریاد، آن مایع قرمزرنگ داغ، ترس. ترس خودش و بقیه. در دنیای خیالی خودش، بیحرکت و ساکت بود. در دنیای واقعی، مجبور بود به حرکتش ادامه دهد. جایی برود که هیچکس نتواند پیدایش کند. جایی که کسی نتواند با او حرف بزند. دنیای بیرون میبایست از دنیای درونیاش محافظت میکرد. او میدانست باید به کجا برود. مکانی بود که در موردش به او و بقیه گفته شده و در موردش هشدار داده شده بود. جایی که اگر میرفتید، هیچکس نمیتوانست شما را پیدا کند. اصلاً و ابداً. این چیزی بود که بقیه گفته بودند. هیچکس او را پیدا نمیکرد. در آن بیرون، او ژاکت نازک و نامناسبش را سفتتر به دور بدنش پیچید و سرعتش را زیاد کرد. در دنیای درونش، خود را جمع میکرد و کوچک و کوچکتر میشد، به این امید که کاملاً ناپدید شود.